Rozłam między kierunkiem klinicznym i psychoanalitycznym
Rozłam między kierunkiem klinicznym i psychoanalitycznym. Klinicyści podzielili się na dwa odłamy. Jedni zrażeni spekulacjami potępili w czambuł cały ruch psychoanalityczny, nie widząc w nim nic prócz mętniackiego albo wręcz oszukańczego zawracania głowy. Drudzy natomiast starali się wydobyć z owych spekulacji ziarno prawdy. Dzisiaj zdaje się już nie ulegać wątpliwości, że doskonałe niekiedy wyniki leczenia psychoanalizą tej czy innej szkoły (Adler, Jung, Stekel) nie zależą od obiektywnego rozwiązywania konfliktowych problemów nerwicotwórczych, lecz od ogromnej koncentracji czynnika sugestywnego, wynikającej z wielogodzinnego obcowania lekarza z chorym. Efekty lecznicze możliwe są oczywiście tylko w przypadkach nerwic czystych lub nawarstwionych.
