Placebo
W wielojęzycznym piśmiennictwie całego świata wre ożywiona dyskusja nad wartością metodyczną stosowania tzw. placebo. Nazwa ta urobiona została od łacińskiego czasownika placeo i oznacza „spodobam się". Tabletki placebo, nazywane również pustymi tabletkami (Leer-Tabletten) lub. tabletkami ialsum, mają na celu wypróbowanie, czy dany lek posiada istotną wartość leczniczą, czy też fikcyjną, gdyż osiągnięte wyniki należałoby przypisać raczej związanej z zażywaniem ukrytej sugestii (suggestio laivata). Są to tabletki wypełnione masą zupełnie obojętną, lecz wyglądem swoim i wyglądem opakowania wprowadzające chorego w błąd; chory jest przekonany, że zażywa prawdziwy lek. Placebo jest więc — sit venia verbo — oszustwem. W doświadczeniu klinicznym metoda polega na tym, że część chorych otrzymuje tabletki prawdziwe, a część tabletki placebo. Założenie teoretyczne jest pozornie słuszne. Jeżeli lek ma rzeczywistą wartość, to powinien okazać się skuteczny w grupie chorych zażywających naprawdę ten lek. Natomiast w grupie chorych tylko przekonanych, że go zażywają, nie powinno być skuteczności.
